وسوسه ها

هنرمند خوب

shantal — Tue, 29 Dec 2009 15:40:18 GMT

سیسیتم معروف استانیسلاوسکی:
برای همه جا و همه کس ...
و با استناد به همین سیستم است
که برای مردم توجیه می کنیم،
هنرمند خوب کسی است که خانه ندارد،
بسیار بسیار بدهکار است...
و حتما هم سکته یا ذات الریه او را خواهد کشت!
با چند بچه ی رنگ پریده که
چشم هاشان شدید شبیه چشم های آن مرحوم اند!

حسین پناهی/کابوس های روسی

پ.ن.: کیف پولم درست ده روز پس از گم شدنش پیدا شد...خدا بیامرزد پدر یابنده را،طبق پیش بینی فرد با شعوری آن را یافته بود!

نیمه ی خالی لیوان

shantal — Mon, 28 Dec 2009 18:05:13 GMT

انگار این کلان شهر ِ آشفته ی من در سرزمینی دیگر است،ساکنان دیگر شهرها به واقع هیچ تصور ِ حتی نصفه نیمه ای از آنچه اینجا رخ می دهد ندارند...ما قصد تغییر چه چیز را داریم؟تنها چند شهر برای ایجاد تغییر و رسیدن به هدفمان کافی ست؟تهران و شیراز و اصفهان و تبریز شهرهای بزرگی هستند اما همه ی ایران نیستند...

خدا و مارکس و من

shantal — Wed, 23 Dec 2009 21:21:18 GMT

نمی دونم چرا چند روزیه که یه دیالوگ از وودی آلن داره توی سرم چرخ می زنه و ناخودآگاه به خنده ام می ندازه! در حالیکه داشتم توی کامنت دونی یکی از دوستان می نوشتمش با خودم فکر کردم چقدر حس تلخی در این دیالوگه: خدا مُرده،مارکس مُرده، منم تازگیا احساس خوبی ندارم.

حیاط خانه ما تنهاست
حیاط خانه ما
در انتظار بارش یک ابر ناشناس
خمیازه می کشد
و حوض خانه ی ما خالی ست

ستاره های کوچک بی تجربه
از ارتفاع درختان به خاک می افتند
و ار میان پنجره های پریده رنگ خانه ی ماهی ها
شب ها صدای سرفه می آید
حیاط خانه ی ما تنهاست

مراسمی سراسر پر معنا!

shantal — Tue, 22 Dec 2009 18:23:18 GMT

مراسم انهدام نوشابه های ا.ل.ک.ل.ی یکی از قدیمی ترین مراسم های دنیاست!!!این مراسم هر سال روز یلدا -که همان یلدای مذکر است و نمیدانم چرا شب را زن فرض کرده ام- برگذار می شود!* درواقع یک مشت آدم مخ قاطی دور هم جمع می شوند،شیشه ها را مثل مهره های دومینو میچینند و با بپر بپر و هولش بده قلش بده انرژی خود را تخلیه میکنند!و در آخر با این کار خود مشت محکمی بر دهان بوگندوی استکبار میزنند!زیرا دهان استکبار بوی وودکا و جین و مارتینی می دهد و دهان آدمهای مخ قاطی بوی گلاب و شراب طهورای بهشتی! بیش از این وقت شمارا نمی گیرم و توجه شما را به لینک مربوطه جلب می کنم: انهدام م.ش.ر.و.ب.ا.ت ا.ل.ک.ل.ی

*خودم این تاریخ دقیق مراسم رو کشف کردم!تقریبا هر سال در چنین روزی شور حسینی برادران ارزشی رو میگیره!

shantal — Mon, 21 Dec 2009 17:17:18 GMT

When I think back on these times
And the dreams we left behind
I'll be glad 'cause I was blessed to get
To have you in my life
When I look back on these days
I'll look and see your face
You were right there for me

In my dreams
I'll always see you soar
Above the sky
In my heart
There always be a place
For you for all my life
I'll keep a part
Of you with me
And everywhere I am
There you'll be
And everywhere I am
There you'll be

Well you showed me how it feels
To feel the sky within my reach
And I always will remember all
The strength you gave to me
Your love made me make it through
Oh, I owe so much to you
You were right there for me

کاش خوشبختی هایمان به بلندی شب یلدا باشد،یک دقیقه هم یک دقیقه است!

حلال ِ حلال!

shantal — Sun, 20 Dec 2009 22:11:30 GMT

Mr K خیلی متفکرانه اعلام کرد: فهمیدم چی شد منتظری فوت کرد! رفته به ر.ه.ب.ر گفته میخوام این ماه محرمی بر علیه ات سخرانی کنم حلالم کن، رهبر هم حلالش کرد!

کیف پول من

shantal — Sat, 19 Dec 2009 12:55:18 GMT

کیف پولم خالی از هر پولی نیازمند چند اسکناس بود و قصد داشتم این نیاز معقولش را سخاوت مندانه با چند عدد دو هزار تومانی رفع کنم که ناگهان متوجه اتفاق وحشتناکی شدم...کیف پول من گم شده است!
کیف پولی با جزئیات احساس برانگیز که بعید می دانم با یک اسکناس صد تومانی برای هیچ دزدی جذاب بوده باشد و اگر هم بوده به کاهدان زده است... قبل از هر چیزی یاد تصویر شش سالگی مامان افتادم که همه جا با خود می بردم و حس می کردم هر جا که هستم مامان با من است!آن هم در عکس کوچکی که برای روز اول دبستان انداخته بود،با آن موهای درست شده و خوشگل و نگاه پر لبخند به دوربین،معصومیتی که تنها بچه ها دارند...در کنار عکس مامان به تازگی عکسی از Mr K گذاشته بودم... کمی که گذاشت به یاد کارت دانشجویی ام افتادم و نمی دانم چرا همه جا آن را با خود به این ور و آن ور می کشاندم،شاید جهت یادآوری بعضی مسائل!اعصابم شروع به بهم ریختن کرد که یاد گواهینامه ام افتادم!این یکی را بابا اصرار داشت که همیشه همراه داشته باشم و خدا می داند برای چه! از آن بدتر زمانی بود که یاد کارت ملی افتادم!! در واقع با وجود گواهی نامه هیچ وقت نیازی به کارت ملی نداشته ام و همین یک کارت شناسایی را کافی میدانستم تا این که روز انتخابات ریاست جمهوری، ب.ک.ا.ر.ت شناسنامه ام ثابت کرد که برای رای دادن کارت ملی لازم است...آن روز رای را بدون کارت ملی دادم اما بعد از آن کارت ملی بخشی از کیفم شد...
حالا کیف پول من با بخشی از مدارکم گم شده و من از صبح تا به حال مشغول مرور کردن آخرین روزی هستم که خانه نبودم... کرایه ی تاکسی دولت تا چهار راه پاسدارن-کیف بود...کرایه ی تاکسی پاسداران تا ونک- کیف بود ... کرایه ی تاکسی ونک تا اکباتان-کیف بود... شاید در تاکسی گم شده،شاید بین راه افتاده،شاید در خانه ی Mr K..اصلا شاید در ماشین Mr K!
اگر هیچ کدام نباشد و جایی در خانه ی خودمان باشد چه خوب می شود!شاید کسی پیدایش کند و گواهینامه و کارت ملی را در صندوق پست بیاندازد؛ یک انسان با شعور...

چندساعتی پس از تحریر: دلم داره ضعف میره واسه یه بستنی در شکل و شمایل این:

خوشمزه،جذاب،وسوسه انگیز...فکر کنم دچار استرسهای جورواجور شدم که چنین ویاری کردم وگرنه با این همه ورزش و نرمش و رژیمی که نسبتا در حال رعایت کردنشم این هوس اصلا معنایی نداره!دلم از این بستنی ِ وانیل و شکلات خواست،با مقدار متعاقبی در آغوش گرفته شدن و در سکوت نفس کشیدن...

بخت گشا

shantal — Fri, 18 Dec 2009 18:35:18 GMT

در داستان طنز آمیز funny in farsi نوشته ی فیروزه دوما ،نویسنده با شرح مراسم عروسی ایرانی-امریکایی خود ذکر می کند که پرتاب دسته گل از رسوم ایرانی نیست اما هر رسمی که منجر به پیدا کردن شوهر و گشودن بخت شود خیلی زود در جایگاه رسوم ایرانی جای خود را باز می کند! نمی دانم این رسم ی هدیه دادن یادگاری های موسوم به بخت گشا از کجا به سفره ی عقد ایرانی راه پیدا کرده اما هر چی که هست رسم مذهبی ای نیست و مختص به سفره ی عقد اسلامی هم نیست و به طور کلی هر عروس ایرانی جدا از نوع مذهبی که دارد( به خصوص ارامنه سلیقه ی خوبی در درست کردن اینگونه جینگولی مستان ها دارند!) می تواند روز عروسی اش هدیه های کوچکی در قالب آجیل مشکل گشا و صد تومانی پاپیون زده (قدیمی ترین ورژن این نوع جینگولی ها!) تا بخت گشاهای آماده شده و زیبایی که در فروشگاه های لوازم عروسی به فروش می رسد ، به مهمان ها ( البته رسم نیست آقایان مخاطب این هدیه باشند) تعارف کند و دختران مجرد هر کدام یکی بر دارند و یادگاری نگه دارند و خلاصه بختشان را با گرفتن هدیه ای از دست عروس (که به فتح قله ی شوهر یابی نائل آمده ) باز کنند...از شما چه پنهان خود من تا قبل از این روزها نمی دانستم اسم این یادگاری ها بخت گشاست!از وقتی به یاد دارم در هر مجلس عروسی (در واقع مجالسی که سفر عقد داشتند) به همه ی دختران و زنان مجلس از ۷ تا ۷۰ این یادگاری ها تعارف می شد و همه هم مستفیض می شدند و صد البته نه دختر ۷ ساله دم بخت محسوب می شود و نه مادر بزرگ ۷۰ ساله نیاز به باز شدن بختش دارد (حتی اگر مادر بزرگ نباشد و مجرد باشد!) در عین حال همه یادگاری را بر میدارند و شرط می بندم بعد از چند روز با فراموش کردنش شاید جایگاه آن سطل زباله ی اتاق پذیرایی باشد ( احتمالا از روی شومینه قل خورده و داخل سطل افتاده!) اما از آنجا که چرا چونکه زیرا آدمی به همین دلخوشی های کوچک حس ازدواج کردن میگیرد! شانتال به پیشنهاد مادر خودش و مادر جدیدش ( مادر Mr K عزیز) یکی از همین روزها به خیابان برلن می رود و تعدادی از این جینگولی ها می خرد و شب عقد کنان به خانمها تعارف می کند و آرزو می کند که دختران مجردی که این هدیه را از او می گیرند یک صدم شانس او را بیاورند و با انسان معقول و دوست داشتنی و آرامش بخشی نظیر Mr K آشنا شوند و پایه ی زندگی مشترک خود را بر اساس همان چیزهایی بریزند که همسو با خواسته های عقل و دل است(کفه ای برابر از هر دو!) و به این جزئیات تنها به شکل یک تفریح بی ضرر نگاه کنند و به بیشتر به آن لبخند جادویی همسر خود فکر کنند که نوید روزهای خوب را میدهد...

پ.ن.: ای جانم به همسایه ی طبقه بالایی!شب اول محرم همچین صدای موزیکش بلنده و بلک کتز گذاشته که به گمانم پارتی باشه...دل شانتال رفت برای یک مهمانی حال و حول و درینک و ... ای بابا!حالا ماهایی که برامون محرم و ربیع هیچ فرقی نمی کنه و از حسین پارتی هم لذتی نمی بریم چه کار کنیم این دو ماه محرم و صفر رو؟

دو پهلو

shantal — Fri, 18 Dec 2009 15:34:18 GMT

جوامع فکر می کنند به اسم عدالت اداره می شوند و این اشتباه معصومانه شان را کسی تصحیح نمی کند..جوامع با قانون اداره می شوند!

هرگز نخواستم...

shantal — Wed, 16 Dec 2009 21:52:18 GMT

هرگز نخواستم که تو رو با کسی قسمت بکنم

یا از تو حتی با خودم یه لحظه صحبت بکنم

هرگز نخواستم که به داشتن تو عادت بکنم

بگم فقط مال منی به تو جسارت بکنم