بی تعارف بگم...در دنیای صفر و یک من جای کمی برای ماورا و ارواح وجود دارد. با این حال نیاز کسانی که دلتنگ عزیزان از دست رفته ی خود شده اند و تشنه ی یک دیدار دوباره - هرچند کوتاه - هستند را درک می کنم. برای به یاد آوردن تمام آن ماجرا احتیاج به حافظه ای قوی تر از خاطرات خود دارم و خاطرات من محو و تار متعلق به 17-18 سال پیش است...بعد از مرگ پانته آ ، مادرش دچار افسردگی عمیقی شد،افسردگی ای که درمانش را در مذهب پیدا کرده بود و او را زنی محجبه و نماز خوان کرده بود.اما موقعیتی پیش آمد که زندگی آن ها را متحول کرد...کمی بعد از اسباب کشی آنها ، در میان دوست های رنگارنگ ِ ما مردی پیدا شد که حالتی درویش گونه داشت.این دوست با جمعی از هم مسلکانش جلسات احضار روح انجام می داد، امروز فکر می کنم که جریان خیلی ساده بود: شما باید بخواهید که باور کنید تا باورتان شود...
در یکی از همان جلسات کذا،پدر و مادر پانته آ شرکت کردند و با تجسم روح دخترشان حرف زدند.از جزئیات خبر ندارم و راستش دوست ندارم هم با خبر باشم!به دلایلی...
کمی بعد از آن جلسه و در جلسه ی بعدی احضار ، تجسم پانته آ (از طریق مدیوم) صحبتی نمی کرد و علتش به گفته ی آنها این بود: مادر این دختر باردار شده و روح پانته آ از همان لحظه روح حامی فرزنده و این راهی بود که برای نزدیکی بیشتر به خانواده انتخاب شده...
همان روز تست حاملگی و چند روز بعد هم بله! مامانش حامله بود...با وجود ارتباط دورادور نه ما از آنها خبری داشتیم نه آنها خبری می دادند...تا اینکه دو سال بعد خیلی تصادفی در مطب دکتر محله،مادر و پسر کوچکش را دیدیم ... عجیب اینکه چشمانش ، برق فراموش نشدنی دختر دندان موشی را داشت.

* عنوان این مطلب: نام کتابی تالیف دکتر رئوف عبید

یکی از زیباترین و باحال ترین کارهای دنیا قربون صدقه رفتنه! یه امر کاملا غیر اختیاری...مثل وقتی که فندقی - که خداییش داره مردی میشه واسه خودش - رو بغل میکنم و انقدر فدات بشم،عاشقتم،آجی برات بمیره میگم که صدای همه در میاد!!جالب اینجاست که اونم هی آروم میگه آجی منم خیلی عاشقتم،خیلی دوستت دارم...آدمهایی که توان ابراز محبتشون رو دارند و می تونند عمق علاقشون رو در کلام نشون بدند برای من دلچسب ترین آدمها هستند! البته زبون بازی که یه چیز کاملا تابلوئه...نمی دونم چه جوریه که فرق بین صمیمیت واقعی و ظاهری خیلی زود مشخص میشه.آدمهایی که عمیقا با محبتند یه برقی ته چشمشون هست، یه بی ریایی خاص...نه ادعایی دارند نه میخوان که برجسته و مشخص تر از بقیه باشند.انقدر زلال و شفافند که بین صدتا آدم دیگه سریع معلوم میشند...

پسر گفت:« آخه من هنوز نمیدونم تو منو دوس داری یا نه؟» و فکر کرد چند ساعته که دستشوئی نرفته. دختر از آن طرف خط گفت:« لوس نکن خودتو دیگه...» و گوشی را بین گوش و شانه اش جا به جا کرد و دوباره به سوهان زدن ناخنش ادامه داد. پسر گفت:« خُب پس...» و مکث کرد چون در حال زور زدن بود و نمی شد هم زور زد و هم حرف. دختر فکر کرد " وای!! این خره داره گریه میکنه؟" و گفت:« عَســـیسَـــم معلومه که تو رو دوس دارم.» و آه ِ بلندی کشید چون درست همان وقت ناخنش شکست. پسر موفق شده بود تخلیه کند، آهی از رضایت کشید:«منم همینطور عشقم، راستی دیروز عصر چی شد؟» و تا دختر شروع به تعریف کند، گوشی را کنار روشوئی گذاشت و مشغول شستن دستهایش شد. تمام که شد گوشی را برداشت.دختر همچنان مشغول تعریف بود:«... آره خلاصه همونو خریدم، خیلی نایسه، کله غازی ِ یواشه، تو تنم معرکه ست..» پسر تلوزیون را روشن کرد و وارد مکالمه شد:« عزیزم شما هر چی بپوشی بهت میاد..» شوت محکم "رونالدو" به تیر دروازه خورد، پسر ناخودآگاه گفت:« اوووه...» بعد باید این اوه را جمع میکرد؛ ادامه داد: «اوووه چه عروسکی بشی تو این لبــــــــاس....» دختر آن طرف عشوه ای آمد، بعد کنار باسنش را با ناخنهایش خِرش خِرش خاراند: «آخخ عســیــســَم تو چقذه ماهــی» و نتوانست جلوی خودش را بگیرد و توی آینه ی میز توالت برای پسر شکلک فجیعی ساخت.
پسر ظرف سالاد میوه را از یخچال بیرون آورد و روی میز گذاشت:« وقتی نمیبنمت تمام روز چیزی از گلوم پایین نمیره» و گوشی را از دهانش دور کرد تا صدای قِرِچ قُروچ ِ دهانش را نشنود. دختر با خط اعتباری اش جواب مسیج "سعید" را میداد:"حتماً عشقم؛چرا که نه؟ من خودم یه جشن کوچیک رو برای عروسی می پسندم، هر چی تو بگی، جونم" و به پسر گفت:« آخـــِی الهی بمیرم؛ دیدم اون دفه لاغر شده بودیا» پسر دی وی دی هفت ساعته ی "پورن" را توی دستگاه هُل داد و خودش را روی مبل پرت کرد و آه ِ بلندی کشید. دست ِ آزادش ناخودآگاه بین پاهایش سُر خورد:«آه، تو عشقمی، بدون تو میمیرم،....راستی فردا چی کاره ای؟» دختر انگار میخواهد کسی را از اتاق بیرون کند، دستش را با چندش تکان داد، لبهایش را کج کرد و گفت:« من که از خُدامه ولی کلاس دارم تمام ِ روزو...» و پیش خودش بیصدا لب زد؛"گمشو دیگه بابا، اَه.." پسر از آیفون تصویری "شبنم" را جلوی در دید، دکمه را زد و گفت:« عزیزم به هر حال من منتظر تماستم، اصلاً من فردا میرم کافی شاپ همیشگیمون و منتظر عشقم میمونم، شاید بیاد» و صورتش مثل کسی که زهرمار خورده باشد رعشه گرفت. و با دست آزادش لای پاهایش را برای "شبنم" مالید، صدای پای شبنم را از پشت در میشنید. دختر گفت:« آخ بمیرم برات، واقعاً سعی میکنم بیام، میبوسمت عزیزم، فعلاً بآی» و هنوز این خط را قطع نکرده، آن یکی را جواب داد:« سلام عشقم، الان داشتم به تو فکر می کردم.....» پسر همان موقع با خودش فکر میکرد "چقدر معجون گرون شده"...